LOG boek

De laatste 2 etappes van de zeilvakantie 2010 heb ik, zoals door diverse mensen op gewezen, vorig jaar niet meer beschreven.

Door de hevige storm in de allerlaatste etappe was ik er even klaar mee! Maar laat ik bij de eerste etappe beginnen. 

Vanuit Alghero is de ingehuurde bemanning voor het terugvaren van de Camelot tegelijk vertrokken met ons; Flow en Passie. En wij vertrekken dus uit Stintino. Er wordt weer een pittige tramontana verwacht en daar willen we voor blijven. We kunnen redelijk zeilen en hebben vaak motor bijstaan. In de schemering wordt de lucht en het water spectaculair paars. We hebben er mooie foto' s van gemaakt. In de nacht onweert het bij het vaste land van Frankrijk. Ook de flitslichten zien er mooi uit. Wat ook mooi is, is dat het onweer niet dichter bij komt. We hebben het niet zo op onweer. Als ik 's nachts wacht loop zie ik aan de hemel een twee knipperende lichten dichterbij komen. Het is heel hoog en er is geen geluid bij te horen. Misschien is het een sateliet die beelden maakt. Het is wel raar dat de twee knipperende lichten een stukje uit elkaar een hele tijd boven Flow rondcirkelen. Ook boven ons blijven ze hangen. Ik informeer via marifoon bij Flow of ze het ook hebben gezien. Hedwig blijkt wacht te hebben en zegt dat het haar ook is opgevallen. Heel vreemd.

We hebben een grote witte tonijn aan de haak hangen. Na een kort gevecht is de buit binnen. Heeft Erik weer wat te doen bij aankomst. Deze keer wordt de vis niet onderweg gefileerd. Verder zijn er geen spannende zaken te melden.

We kijken steeds uit naar de Camelot, maar de Middellandse Zee is groot en de kans is natuurlijk klein dat je elkaar tegenkomt. Maar net voor de baai van ... op Menorca komen we toch tegelijkertijd aan. Het is best druk en we moeten even zoeken naar een plekje. Flow gaat voor anker en Camelot en Passie vinden een vrije mooring.

Eigenlijk hadden we gisteren al naar Stintino willen gaan, maar de haven was nog steeds vol. Logisch natuurlijk; met mistralwind verlaat geen enkele normale zeiler de veilige haven. Maar vandaag zijn we welkom.

De Flow gaat eerst ankeren iets noordelijk van Stintino. Daar is een waar bountystrand. Wij twijfelen of we rechtstreeks naar de haven zullen gaan of ook naar het mooie smaragdblauwe ankerplaatsje met hagelwit strand. Maar het wordt weer eens voor ons geregeld. We gaan direct naar de haven: de automatische piloot werkt niet. En als we morgenvroeg de overtocht naar Menorca gaan maken is het toch wel heel lastig als we 35 uur zelf moeten sturen.

We komen de haven binnen op siestatijd. Geen marinero te zien en niemand beantwoord onze oproepen via de marifoon. Prima hoor, we verzinnen zelf wel een plekje aan de steiger. Er zijn veel boten vertrokken, dus plaats te over.

Als we goed vastliggen gaat Erik op zoek naar het nieuwste euvel. Na het aandrukken van alle stekkers springen de lampjes van de stuurautomaat en van de GPS weer aan. Gelukkig. We zagen er wel tegenop om het hele eind om beurten achter het stuurwiel te moeten sturen.

Na de siesta komen er werklui om op deze nieuwe steiger de laatste elektrapalen aan te sluiten. Dan is de nieuwe steiger helemaal klaar. Met vijf mannen (marinero's en electriciens) wordt het laatste stopcontact geïnstalleerd! Ze zijn vandaag sowieso erg chaotisch bezig. Er komen erg grote boten binnen. En alle marinero's zijn steeds tegelijkertijd op dezelfde plek, allemaal met elkaar één boot en dan weer met zijn allen de volgende boot. Wel leuk om vanuit de kuip gade te slaan.

Vanavond is dan echt de laatste avond in Italië. Met ons allen naar de pizzeria dus. We krijgen een mooi plekje op een soort inpandig terras op de eerste verdieping. Nu dan echt de laatste keer aan de pizza en pasta. Gelukkig hebben we in Porto Torres het hardlopen weer  (2x) opgepakt. We zijn nog net niet dichtgegroeid.

Erik wordt vandaag door Arthur geholpen met de reparatie van het achterlicht. Met alleen monteren van een nieuw achterlicht was het euvel namelijk niet verholpen; er moest ook een nieuwe draad worden getrokken. Gelukkig heeft Arthur een trekveer. Eentje met een enorme lengte i.v.m. de afmetingen van de Flow. Dus eerst komt er zo'n 30 meter trekveer door de tunnel en dan een draadje. Arthur knutselt de draadjes vast in de "meterkast" en Erik aan het nieuwe heklicht. En dan zien we "het licht". Het was geen vreselijk mankement, maar we zijn erg blij dat we eindelijk weer een normaal werkend heklicht hebben.  De afgelopen twee jaar hebben we met een reservelicht, werkend met een batterij, de nachten rondgevaren.

Vandaag arriveren nieuwe extra hulptroepen op de Flow. Arthur’s “broertje” Brent met zijn vrouw Rijke en zoon Olivier zullen de overtocht naar Menorca en daarna naar het vasteland (Torredembarra) meevaren. De vlucht van Eindhoven naar Alghero is gepland om 16.30 uur vertrek, maar is vertraagd tot vertrek om 20.00 uur. Ook de mannen die de Camelot vanuit Alghero terug zullen brengen naar de thuishaven Ginesta zijn met dezelfde vlucht naar Sardinië gekomen.

We hadden eigenlijk gereserveerd voor 11 personen op het terras van een leuk restaurant op het plein in Porto Torres. Des en Daan gaan even doorgeven dat we met 3 personen minder komen en blijven alvast daar wachten. Op het pleintje is een gezellige kneuterige markt, waar Lizan en ik even scharrelen. Maar we moeten weer aanschuiven en eten en drinken. Tja het vakantieleven is hard.

Als we terugkomen in de haven is de nieuwe bemanning al aan boord van de Flow. Eerst bevrijden we Hunter  van de boot en wandelen we even met hem. Daarna een voorstelrondje op de Flow en dan lekker tukkie doen.

We worden wakker van onbekende geluiden. Als ik nog een beetje meer wakker wordt begrijp ik dat het de veerboot is die bijna naast ons ligt. Steeds horen we hetzelfde repeterende blikkerige geluid. Het blijken de auto’s te zijn die van de boot afrijden. Er staat een pittige mistral wind. Als de veerboot weer vertrekt moet er een trekboot aan te pas komen om het bakbeest van de lagerwal los te krijgen.

Het is gezellig op de steiger. Er komen nog een aantal zeilboten aan de steiger liggen. Een Slowaak, een Brit en een Italiaan. De elektra was weer even overbelast. Er vind een saamhorig overleg plaats tussen Slowaken, Italianen, Engelsen, Fransen en Nederlanders. De elektradraden worden weer aan elkaar geknoopt en dan kunnen we om beurten aan het elektra-infuus.

Erik en Desmond hebben bedacht met de bijboot en de Hydra in de haven te spelen. Als ze weer retour gaan naar de boot zie ik dat ze achtervolgd worden door de havenpolitie in een snelle rubberboot. Zelf hebben Erik en Des niets in de gaten. Als ze bij de steiger komen vertel ik het ze. Snel verstoppen ze de hydra vòòr de net gearriveerde Italiaanse Grand Soleil zeilboot. Ze worden daarbij geholpen door dezelfde leuke havenmeester die er gisteren was. Als de havenpolitiemannen een paar steigers verderop zijn gaan zoeken wordt de Hydra snel naar binnen gewurmd in de Passie. Ook snel de buitenboordmotor van de bijboot afgehaald. Desmond gaat naar de Flow en wij zitten quasi-nonchalant in de kuip. De speurneuzen blijven nog lang zoeken, maar helaas vissen ze naast het net. Haha.

We liggen trouwens erg rustig in deze beschutte haven, ondanks de harde wind. Dat hebben we wel anders meegemaakt. En de grappige havenmeester heeft nog korting gegeven ook op de ligplaats, i.v.m. de krakkemikkige steigers (40 euro voor Passie en 60 voor Flow).

We proberen vandaag naar het mooie plaatsje Castelsardo te gaan. Helaas is de haven volgeboekt. Danmisschien terug naar Stintino? Ook vol. De volgende mistral is in aantocht. Dus alle aan de noordzijde van Sardinië rondvarende boten willen een veilig onderkomen in een haven. Tussen Castelsardo en Stintino ligt nog een andere plaats: Porto Torres. Daar is wel een plekje voor de Flow en Passie. Gaan we daar toch heen.

Eerst plaatsen Erik en Arthur de nieuwe acculader. De afgelopen dagen heb ik twee keer per dag een uurtje de motor laten draaien om voldoende stroom te hebben, vooral voor de koelkast. Dat hoeft niet meer; gelukkig werkt de nieuwe lader helemaal goed.

Daarna hebben we een prima tocht naar Porto Torres. Als xxtra bemanning zijn Desmond en Daan aangemonsterd.

De haven van Porto Torres biedt een beetje een desolate indruk. We liggen zo’n beetje op een industrieterrein. Er is een breed mooi aangelegd soort promenade, waar de steigers op aansluiten. De steigers zijn nog oud, roestig en versleten. De paaltjes met elektra werken niet. Maar de havenmeester is supervriendelijk. De elektriciteit wordt houtje-touwtje aan elkaar geknoopt en werkt (als de Flow niet gaat stofzuigen) Porto Torres is tevens een commerciële haven waar veerboten enkele malen per dag veel auto’s met toeristen uitladen en weer anderen meenemen naar het vasteland of naar het Franse noordelijk gelegen eiland Corsica.

’s Avonds gaan we samen met de gehele Flow bemanning het dorp in om een goed restaurant te zoeken. Erik doet nog even gezellig mee met een demonstratie linedancing. Hij heeft weer eens de lachers op zijn hand. Het is leuk om naar de bemanning van Flow te kijken, hoe die slap van het lachen naar Erik staan te kijken. Daarna vraagt hij aan een pizzabezorgster waar een echt goed restaurantje zit. We moeten bij Rosa zijn. Het blijkt inderdaad een heel goede keus te zijn. Het enige wat een beetje jammer is dat wij geen Italiaans kunnen spreken en lezen en de bediening alleen Italiaans spreekt en de menukaart alleen Italiaans laat lezen. Wat trouwens ook een beetje jammer is, is dat je vreselijk dik wordt in Pizza-en-Pastaland. En wat wel weer erg leuk is, is de rekening in de Italiaanse restaurants. We zijn inclusief de wijn nooit méér dan 18 euro p.p. kwijt in deze vakantie.

Mijn autootje komt natuurlijk te laat. De jongens waren druk op kantoor en kunnen tussen de middag de Panda afleveren. Hoppa, Hunter op de achterband en rijden. Eerst in noordelijke richting naar Santa Teresa, het plaatsje waar de Flow 2 dagen geleden naartoe is gegaan. Het is een erg leuke plaats met een mooie haven. De Flow is reeds vertrokken. Die zien we vanavond wel weer. Daarna naar Olbia. Het schijnt een mooie moderne (winkel)stad te zijn. Ik bekijk alleen een aantal plekken waar ik met de auto kan komen. Met de hond winkelen in de stad is niet handig en de hond in de auto laten kan natuurlijk ook niet met deze warmte.

Over de “snelweg” ga ik dwars over  het eiland naar Alghero. Er zijn heel weinig goede wegen op Sardinië. Veel gaten en kuilen in het wegdek. Hier en daar een stukje gerepareerd goed wegdek. En dan ontbreken er weer strepen. In Alghero voelt het als thuiskomen. Dit vind ik tot nu toe wel de leukste plaats op Sardinië. Even wandelen en boodschappen inslaan bij de Eurospin. Water, sap en andere zware boodschappen kan ik mooi nu doen, even gebruik maken van de auto.

Vroeger dan gepland belt Erik dat hij is geland. Erg blij dat we elkaar weer zien en dat het aan het thuisfront goed is gegaan. Samen met Max en Robbin heeft Erik het huis opgeruimd. Het rechercheonderzoek is afgerond, dus alles mag weer schoongemaakt en op zijn plaats.

We gaan met de auto weer zo snel mogelijk terug richting de boot. Denken we. Er is geen rechtstreekse weg te vinden. Via omwegen en de kustweg met veel s-bochten komen we een kleine 2 uur later bij de boot. Als we arriveren, komt net de bemanning van de Flow (Arthur, Lizan en 4 kids) van boord. Ze liggen weer naast ons in de haven na een barre tocht uit Santa Teresa. Desmond was voor vertrek nog even buitengaats geweest met de bijboot om te checken hoe het weer was en of de golven waren afgenomen. Dat viel erg mee, dus ze zijn gegaan. Onderweg bleek het zo heftig, dat het anker op de boeg is losgeslagen en daar een en ander heeft beschadigd. Ook het grootzeil heeft averij opgelopen. Desmond heeft het anker gelukkig kunnen bergen. We eten nog even rustig met zijn tweeën een pizza in het dorp, laten Hunter nog even uit en gaan daarna weer eens samen naar in de kooi……..

Inmiddels beginnen een aantal mensen mij (en vooral Hunter) te herkennen. Bij de bakker en het cafeetje bij de haven waar ik elke dag even thee drink (té caldo bestellen, anders krijg je icetea). Aan één kant  is dat leuk, aan de andere kant betekent het dat je geen andere plaatsen ziet van het eiland. Maar we hebben deze reis al een aantal fikse tochten achter de rug, effe uitrusten moet dan toch ook een onderdeel kunnen zijn van de vakantie.

Vandaag heb ik het eindelijk voor elkaar om een autootje voor morgen te huren. Europecar komt m'n Panda morgen afleveren. Als we dan niet op eigen kiel (dit jaar) de costa Smeralda kunnen ontdekken wegens tijdgebrek, dan ga ik de kustweg op gehuurde wielen exploren. In de avond ga ik eerst zware boodschappen in de auto laden en daarna Erik halen van het vliegveld in Alghero.

Vandaag verder niks te melden.

Hunter en ik passen  op elkaar en de boot. Hunter is wel verrassend waaks.  Als er maar een vreemde in de buurt van de boot komt zet ie 't al op een blaffen.

De Flow vertrekt vandaag naar een volgende haven: Santa Teresa. Arthur biedt me aan om mee te gaan. MDat is hartstikke lief, maar ik vind 't prima zo in Isola Rossa. We blijven lekker waar we zijn.

De boot zit helemaal onder het zout. De zoute nevel heeft gisteren de hele dag aangehouden, maar het weer is nu veel rustiger.  Ik heb een flinke klus aan het schrobben van het dek. . Als ik klaar ben ontdek ik dat de giek en het frame van de bimini nog onder de zoutkorrels zitten. Ik zou er een potje zout mee kunnen vullen.

Helaas die giek en de rest wachten maar; ik heb ook vakantie.

Ik vier de vakantie verder vandaag met lezen, schrijven, wandeling met wat drinken in het café bij de haven. pasta vongole eten op de boot, wandeling met ijsje eten in het café bij de haven, beetje niksen. Prima dus.

De mistral zorgt vandaag voor behoorlijk onstuimig weer. De golven komen over de kademuur heen. En daar liggen wij direct achter. De boot schut heen en weer.

Om 12.30 staat het taxibusje voor bij de opgang van de haven. Het is wel even wat om afscheid te nemen. Later hoor ik van Max dat Erik het ook erg moeilijk had om mij alleen achter te laten. Daar had ik zelf eigenlijk niet zo'n moeite mee.

Ik vermaak me eerst met zoeken naar de metalen veer om de spanning van de landvasten te halen. Door de kracht die de wind uitoefent op de lijnen gaat de boot steeds nog schokken heen en weer. Je moet je zelfs binnen goed vast houden. Als je buiten loopt voel je een zoute nevel van het opspattende zeewater.

Naast de Passie ligt de bijboot. Op de motor van de bijboot is een aalsscholver neergestreken. Hij is duidelijk uitgeput. Gisteren in de storm een zware dag gehad. Ook al blaft Hunter naar hem, hij blijft gewoon zitten. Tot hij op een gegeven moment van de motor afglijdt, dan zwemt ie rustig weg.

's Middags ga ik mee een wandeling maken over de kademuur en langs de boulevard koffie/thee en dolce doen samen met Arthur, Lizan, Rinus en Hedwig.

's Avonds gaan Hunter en ik eten op de Flow. De jongedames Stasja en Alex hebben lekkere pasta gekookt. Goed gedaan dames. Bedankt. Ook voor de wijn en ook voor de gezelligheid.

Erik belt om te vertellen wat er met de inbraak in ons huis is meegenomen. Helaas ook het sieradenkistje en mijn oorbellendoos. We hebben niet erg dure sieraden, maar emotioneel is het wel waardevol. Mijn mooie citizenhorloge is weg en ook Max zijn 2 horloges. Natuurlijk ook de 2 I-pods, 3 laptops, televisie, camera e.d. En het meest vervelend is de auto. Het is uiteraard maar een auto, echter we krijgen van de verzekering niet zoveel uitgekeerd dat we er een gelijkwaardig model van kunnen kopen. En de Santa Fe was pas 2,5 jaar oud. Gelukkig hebben ze niet de televisie in de woonkamer “ontdekt”. We hebben sinds kort nieuwe meubels, waaronder een soort dressoir met 4 deuren en daarboven 4 laden. Achter de middelste laden en deuren zit een elektrische lift voor de televisie. De tv zakt dus helemaal weg in de kast en de kast sluit aan de bovenzijde met een klep. Hebben ze lekker niet gevonden. Volgens onze verzekeringsman, die in vroeger jaren rechercheur bij de politie is geweest, zijn het echt “goudzoekers” geweest. Sieraden en waardevolle spullen die gemakkelijk mee te nemen zijn.

Er is morgen alweer een volgende mistral op komst. Als we nog willen vertrekken naar een andere plaats moeten we dat vandaag doen. We besluiten samen met Flow naar het schattige schiereiland Isola Rossa te zeilen. Daar ga ik me samen het Hunter 4 dagen vermaken. Annabelle en Robbin gaan liever met de bus van Stintino naar Isola Rossa. Annabelle is snel zeeziek en Robbin denkt dat er hoge golven zullen zijn en ziet een bustocht wel zitten. Erik en ik, en vooral Max, vinden het erg jammer dat Robbin de laatste zeiltocht voor haar en Max van deze vakantie niet gaat meemaken. Helemaal omdat het prachtig weer is met een gladde zee en net voldoende wind om lekker te zeilen. Uiteindelijk zijn wij er met de boot nog sneller dan de jongedames met de bus. Max is blij als Robbin weer veilig bij hem is.

Mike gaat vandaag met een privéjet met medische verzorging naar Nederland. Hij moet ongeveer wegvluchten uit het ziekenhuis in Alghero. Daar wil men handtekeningen. Maar je gaat uiteraard geen handtekening zetten als je niet weet waar je voor tekent. Eerst wordt hij in een auto van één van de marinero’s van de jachthaven Aquatico vanuit het ziekenhuis, via McDonalds, naar de boot gebracht. Als zijn vliegtuig is geland gaan ze met een taxi naar de luchthaven. En daarna hupsakee naar Schiphol.

Max heeft, zoals elke dag, even met Richard gebeld. Hij had zijn laatste bestraling. Nu is het 4 weken wachten voordat de uitslag komt. Hopelijk is dat gunstig. We zijn wel toe aan een goed bericht.

Het is de laatste avond voor Max en Robbin en voor Sebas en Belle. En ook even voor Erik. Eerst pakt iedereen zijn/haar koffer en daarna gaan we met ons zessen eten bij een pizzeria. Zo kunnen de jongemannen en jongedames nog even hun verhaal kwijt en een beetje de vakantie doornemen.

We zijn in Isola Rossa best ver van de luchthaven vandaan. Sardinië is groter dan je denkt. Met de bus doe je er ongeveer een hele dag over om naar de luchthaven te komen. Een auto huren is ook gedoe: je mag er met maximaal 4 personen tegelijk in. In overleg met de jeugd wordt besloten een taxi te nemen. Het kost wel 140 euries, maar het is het snelst en het meest zeker i.v.m. vertrektijd van het vliegtuig.